Η Ελλάδα του χτες, του σήμερα του…

στις

 

 

Παρατηρώντας τους συνανθρώπους μου γύρω μου όλα αυτά τα χρόνια, τα ενήλικα που κουβαλάω στις πλάτες μου, σκέφτομαι, προβληματίζομαι, αναρωτιέμαι, ψάχνω για απαντήσεις μα… στο τέλος το συμπέρασμα που βγάζω είναι προβληματικό.

Η Ελλάδα του χτες, εκείνη που θυμάμαι ως παιδί, αρχίζει να μοιάζει με την Ελλάδα του σήμερα. Μοναδική διαφορά το ντύσιμο, οι πολυκατοικίες, τα αυτοκίνητα. Το ντύσιμο, μιας και ακόμα οι ντουλάπες μας είναι γεμάτες από όσα με απληστία αγοράζαμε τον καιρό της αυταπάτης, είναι ακόμα στα πλαίσια μιας μοντέρνας αξιοπρέπειας.

Οι φτωχικές μονοκατοικίες με τους κήπους, έδωσαν τη θέση τους στο τσιμέντο. Εξαώροφες οικοδομές, μεζονέτες, μοντέρνα έπιπλα, επίπεδες τηλεοράσεις, δυο, τρεις σε κάθε νοικοκυριό, πάνω από δύο υπολογιστές και βέβαια τα έξυπνα κινητά. Στα διαμερίσματά μας σήμερα, όλες οι πρίζες είναι κατειλημμένες από τους φορτιστές που κοπιάζουν να δώσουν ζωή στις άψυχες συσκευές.

Κι έπειτα τα αυτοκίνητα. Παντού αυτοκίνητα. Στις σιωπηλές, απρόσωπες γειτονιές παρκαρισμένα, στα γκαράζ, στα πεζοδρόμια, στις λεωφόρους. Παρά την ευεργετική ύπαρξη του μετρό στη ζωή μας, αυτά πολλαπλασιάστηκαν κυρίως την εποχή της αυταπάτης.

Ωστόσο κανείς δεν είναι ευτυχισμένος. Οι διαβάτες σήμερα περπατούν βιαστικοί, στραβομουτσουνιασμένοι, νευρικοί. Αν τύχει και τους αγγίξεις κατά λάθος καθώς περπατάς, ένας χείμαρρος από λέξεις βγαίνει ανεξέλεγκτος από τις ψυχές τους. Λέξεις που γίνονται βρισιές, απειλές… Κι αν τους αντιμετωπίσεις με μια συγγνώμη, εισπράττεις συχνά ένα φάσκελο.

Το ίδιο και οι οδηγοί των οχημάτων. Αφηρημένοι, νευρικοί, επιθετικοί ξεσπούν στο γκάζι στην κόρνα, στους πεζούς.

Και πάνω απ’ όλα και όλους οι πολιτικοί μας. Αυτοί που εμείς επιλέξαμε κάτω από την ψυχική κατάσταση που πριν περιέγραψα. Αυτοί που απτόητοι τάζουν κι εμείς ελπίζουμε ότι, επιτέλους βρέθηκε ο Σωτήρας. Αθετούν τις υποσχέσεις κι εμείς ζητάμε από το επόμενο εξάμηνο που τους επιλέξαμε, εκλογές έτοιμοι να ακούσουμε τον επόμενο αλαζόνα, τυχάρπαστο καρεκλάκια.

Κι όμως αυτοί συνεχίζουν απτόητοι να μας πείσουν ότι το μαύρο είναι κάτασπρο. Ωστόσο αναρωτιέμαι: Πόσοι από μας έχουν καταλάβει, συνειδητοποιήσει την κατρακύλα; Ότι οι περιουσίες, όσοι έχουν μηδενίστηκαν. Ότι τα εισοδήματα μας, όσοι έχουν, δεν φτάνουν. Ότι όσοι δουλεύουν σήμερα για ψίχουλα, ίσως αύριο να μην έχουν ούτε αυτά. Ότι εδώ, σ’ αυτή την πανέμορφη χώρα το μέλλον σταμάτησε σε ένα άθλιο παρόν.

Κι όμως, σαν μόνη αντίδραση απέναντι σ’ αυτή τη, με μυθική μοιάζει, πραγματικότητα, παρατηρώ τη μεταξύ μας διχόνοια. Καθόμαστε ακόμα απαθείς και ακούμε τον άθλιο πολιτικό κόσμο να βγαίνει στους άθλιους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους και να γυρίζει το κοντέρ εκατό χρόνια πίσω για να βρει τους υπαίτιους για την όλη κατάσταση.

Τους λυπάμαι και μας λυπάμαι παράλληλα. Οι λύσεις δεν είναι στις πολιτικές τάχα εκπομπές των ανόητων που της στήνουν για να πουλήσουν. Οι λύσεις είναι στα μυαλά μας, στη γνώση που δεν έχουμε, και στην επιστροφή μας στον ρεαλισμό, επειδή: Λεφτά δεν υπάρχουν. Η χώρα δεν έχει ικανούς πολιτικούς, ούτε ώριμους πολίτες. Τα δάνεια που παίρναμε χωρίς καμιά σκέψη από τα ταμεία αυτών που μας έβλεπαν σαν το προϊόν που θα τους έφερνε κέρδη, πρέπει να πληρωθούν, κι αν δεν πληρωθούν θα μας πετάξουν στον τελευταίο γκρεμό που έχει απομείνει…

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s